Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr 2
Kraków, Zamoyskiego 100
www.sosw2.pl




Nasz Patron

Galeria
Janusz Korczak, właściwie Henryk Goldszmit (1878 lub 1879-1942), polski prozaik, lekarz, pedagog, publicysta.

Urodził się w zamożnej rodzinie inteligenckiej żydowskiego pochodzenia, ale na skutek choroby i śmierci ojca wcześnie zetknął się z niedostatkiem.

Studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim, później studia uzupełnił w Berlinie i Paryżu. W 1903 roku objął posadę lekarza w szpitaludziecięcym w Warszawie. Podczas wojny rosyjsko-japońskiej i I Wojny Światowej był lekarzem wojskowym.

Pracę literacką zaczął od dramatu Którędy, wyróżnionego w 1898 roku na konkursie Kuriera Warszawskiego. W 1900 roku zaczął współpracować z pismem humorystycznym Kolce. W 1901 roku wyszła pierwsza książka Korczaka Dzieci Ulicy, wskazująca już na jego przyszłe zainteresowania. W latach 1902-1905 Korczak współpracował z Głosem J.W.Dawida. Rozgłos przyniosła mu nie wolna od młodopolskich naleciałości powieść Dziecko salonu, wydana w 1906 roku. Zawarł w niej krytykę mieszczańskiej rodziny i jej metod wychowawczych.

Owocem pierwszej bezpośredniej pracy z dziećmi na koloniach są Jośki, Mośki i Srule (1910 rok) oraz Józki, Jaśki i Franki (1911 rok). W książkach tych, zdradzających charakterystyczne dla całej twórczości Korczaka znakomite wyczucie i znajomość psychiki dziecięcej, zarysowuje się już pełen szacunku i zaufania stosunek do dzieci, który stanie się podstawą jego systemu pedagogicznego.
System ten realizował praktycznie jako kierownik Domu Sierot (1911-1942) i najbliższy współpracownik Naszego Domu, prowadzonego przez Marię Falską. Oba te zakłady przekształcił w małe społeczeństwa dziecięce o szeroko rozwiniętym samorządzie.

Swoje zasady wychowawcze Korczak wyłożył w pismach pedagogicznych, z których najważniejszy jest cykl Jak kochać dziecko (1919-1921). Był również wykładowcą Instytutu Pedagogiki Specjalnej i Wolnej Wszechnicy.

W latach 1926-1930 redagował Mały Przegląd - eksperymentalne pismo dziecięce, którego był jedynym dorosłym współpracownikiem.
W latach 1935-1936 prowadził jako Stary Doktor gawędy radiowe. Jego książki dla dzieci, m.in. Sława, Bankructwo małego Dżeka, Kajtuś czarodziej, Król Maciuś Pierwszy i Król Maciuś na bezludnej wyspie należą do arcydzieł gatunku. Łączą w sobie harmonijnie walory artystyczne i wychowawcze.


W 1942 roku Korczak zostaje zamknięty w getcie z wychowankami Domu Sierot. Odrzuca propozycję ocalenia i w sierpniu 1942 roku zostaje wywieziony wraz z dziećmi do obozu zagłady w Treblince, gdzie zginął.

Janusz Korczak był prekursorem walki o prawa dziecka. Zwracał szczególną uwagę na nierównoprawną pozycję dzieci w społeczeństwie, ich niewolniczą zależność od dorosłych. Domagał się uznania dziecka za pełnowartościowego człowieka od chwili narodzin i na każdym etapie swego istnienia. Uważał, że dziecko ma prawo być sobą, być takim, jakim jest. Poglądy te znalazły odbicie w nowoczesnym antyautorytarnym systemie wychowania, który respektował potrzeby i dążenia dziecka, a zarazem skłaniał dziecko do pracy nad sobą.

(c) SOSW2 Kraków 2006 - 2021

wykonanie: YELLOWTEAM.PL